National Park Ricón de la Viejo dag 2

Gistermiddag hebben we kaartjes gekocht voor bovengenoemde park. En het mooie daarvan is dat we met ons hotel al verblijven in dit gebied. Het was dus na een vroeg ontbijt een kwartiertje rijden naar de hoofdingang van dit park wat bol staat van de vulkanische invloeden. 

Het was er om 8.15 uur nog totaal niet druk en dus konden we met het vertoon van onze digitale kaartjes op de mobiel zo doorlopen. Na een korte uitleg over het park en de kleine afslagen waar iets bijzonders was te zien, konden we onze ‘self guided tour’ beginnen. Al snel was er de 1e van die kleine afslagen, waar we er uiteindelijk 8 van hadden. En die waren zeer de moeite waard. Zo kon je op bepaalde plekken de hete aard damp zien, ruiken, voelen en horen. 

Op andere plekken was de grond veranderd in hele hete blubber die borrelend uit de grond omhoog kwam. Het geel/groene meer vol met zwavelhoudende elementen zag er gewoon ook echt giftig uit. Dit alles deed ons denken aan het vulkanische park dat we in 2017 in Nieuw Zeeland bezochten. De klimmetjes omhoog en weer na beneden maakten deze ruim 5 km durende trail in deze vochtige ‘buiten sauna’ toch wel weer een uitdaging en zeker de moeite waard. 

Opmerkelijk was wel dat de vegetatie bij het 1e wat vlakke en open gedeelte heel droog en dor was. Eenmaal een bruggetje en riviertje over kwamen we in tropisch bos met rijke, groene vegetatie waarbij de ene boom nog groter, dikker of bijzonder was dan de andere.

Met een prachtige ervaring rijker ( en die hadden we al zo veel op deze reis!) gaan we weer een klein stukje terug om de watervallen te bezoeken. Met een makkelijk op slippers te lopen pad kunnen we hier maar liefst 4 watervalletjes bezoeken. We gaan meteen zwemmen in het koude water meertje van de 1e en maken er wat leuke foto’s. En 2 jonge Costa Ricaanse dames, die eerst zelf in alle hoeken en standen instagram waardige foto’s maakten, hebben ook even wat foto’s van ons gemaakt, heel aardig toch?

Maar wij zijn nog doorgelopen langs waterval 2 & 3 naar de laatste, en die was echt de moeite waard en zeer fotogeniek. Dus nu wij maar even blog-waardige foto’s maken en dat is aardig gelukt. De zelf meegenomen lunch, sultana met water, hebben we heel romantisch zittend op een steen met de voetjes in het water, opgegeten…er was hier helemaal niemand!

Met toch alweer 2 activiteiten op deze dag die nog maar halverwege is, besluiten we lekker rustig echt te lunchen in restaurant La Haciënda op het park. Als je de foto ziet, snap je wel dat die net wat meer smaak had dan de goed bedoelde sultana’s.

‘s Middags wat liggen luieren bij het zwembad, was de bedoeling, maar het ging enorm regenen en onweren. Hadden wij vanmorgen toch maar weer mazzel gehad met ons programma.

Aan het eind van de middag konden we het toch niet laten om nog één activiteit te doen en dat het bezoeken van ‘roza roja’ oftewel het rode meer. Dit was een kilometer lopen door het bos. We waren even vergeten dat het enorm had geregend. De slippers die bij het bezoeken van de watervallen nog wel konden, waren nu niet zo’n goed idee. Met hier en daar een uitglijder, glibberden wij naar het rode meer. Ook hier duidelijk de invloeden van moeder aarde voor wat betreft de intense rode kleur. Op de terugweg konden we op de bordjes langs de route lezen dat in dit gebied rond 300 na Christus de Indianen ruim 1000 jaar hebben geleefd.

Na het schoonmaken van de slippers hebben we lekker pizza met salade gegeten. Thuis nog een bakkie op de veranda gedronken onder het geluid van de vele krekels, padden die hier leven en dit verhaal schrijven….